Μεγάλες Προσδοκίες

Πριν λίγες μέρες συζητούσα με μια συνάδελφο από τη δουλειά, που μας είχε πιάσει το φιλοσοφικό μας, σχετικά με τις διαπροσώπικές σχέσεις. Καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι ο κυριότερος λογος που απογοητευόμαστε και απογοητεύουμε είναι οι Προσδοκίες.
Λίγο - πολύ όλοι, όταν σχετιζόμαστε με άλλους ανθρώπους, περιμένουμε από αυτούς να λειτουργήσουν με συγκεκριμένο τρόπο αναλόγως των περιστάσεων κλπ. Έχουμε δημιουργήσει δηλαδή στο μυαλό μας, πρότυπα χωρίς να αφήνουμε το περιθώριο στους άλλους να δράσουν έξω από αυτά. Τους κλείνουμε στα μικρά συνειδησιακά μας κουτάκια αφαιρώντας τους αυθαίρετα τη δυνατότητα να είναι "ο εαυτός τους".
Το ίδιο ακριβώς που όταν συμβαίνει σε εμάς - το κλείσιμο στο κουτάκι- αντιδρούμε και θεωρούμε στέρηση της προσωπικής μας ελευθερίας, λογοκρισία και χτυπάμε το χέρι στο τραπέζι διακυρρήσσοντας "αυτός/ή είμαι και σ' όποιον αρέσει", εμείς το κάνουμε αλόγιστα στους συνανθρώπους μας.
Δυστυχώς, αυτού του είδους οι απογοητεύσεις είναι μεγαλύτερες και βαρύτερες όταν αφορούν κοντινά μας πρόσωπα. Πραγματικά, όσο πιο οικείος μας είναι ένας άνθρωπος τόσο πιο κρυσταλλωμένες είναι οι απόψεις μας για το πρότυπο βάσει του οποίου περιμένουμε να λειτουργήσει ή να σκεφτεί.
Ξεχνάμε ότι με το πέρασμα του χρόνου,διαφοροποιούνται οι ανάγκες, οι προτεραιότητες ακόμη και οι φιλοδοξίες των ανθρώπων και περιμένουμε από τους δικούς μας να δρουν με τον ίδιο τρόπο που το έκαναν πριν από πχ δεκαπέντε χρόνια.
Προβληματίστηκα...