Γράφω ξανά

Έχει περάσει πολύ καιρός από τότε που έγραψα κάτι, οτιδήποτε.. Προσπαθούσα να βάλω τις σκέψεις μου σε τάξη και να πετάξω από πάνω και μέσα μου όλες εκείνες τις αναμνήσεις και εμπειρίες που με βάραιναν.
Κάποιες εξακολουθούν ακόμη να κρατούν δέσμιες την ψυχή και την καρδιά μου. Άλλες πάλι, τις ξεπερνώ με επιμονή και υπομονή.
Όπως το γράψιμο. Όταν ήμουν μικρή, δεκα-δώδεκα χρονών, η μητέρα μου προσπαθώντας να διατητρήσει τον έλεγχο σε ένα παιδί που πλέον ήταν στην εφηβεία και δεν της έδινε πλέον τη σημασία στην οποία ήταν συνηθισμένη, διάβαζε τα γραπτά μου. Σκέψεις μου που κατέγραφα σε όποιο κομμάτι χαρτί έβρισκα μπροστά μου, γίνονταν στόχος κριτικής και αποδοκιμασίας, γιατί τις λάμβανε ως απόρριψη.
Έκτοτε, δεν μπορούσα να γράψω ή και να πω αυτά που πραγματικά είχα μέσα στο μυαλό μου. Έντυνα τα λόγια μου με τους ψεύτικους μανδύες του καθωσπρεπισμού και το φόβο της κριτικής.
Όχι πια.
Στα εικοσιεννιά μου, αποφάσισα πως είναι πια καιρός να αφήσω να εκδηλώνονται οι μύχιες σκέψεις και επιθυμίες μου. Και σ' όποιον αρέσει.
Γι' αυτό γράφω ξανά.

Και ένα μήνυμα σε όσους εκεί έξω έχετε δεθεί άθελά σας με τις επιθυμίες και τις επιταγές των γονιών σας: Ζήστε τη ζωή σας όπως θέλετε πραγματικά. Απαλλαχτείτε από τα δεσμα και τις αλυσίδες που σας έχουν φορέσει "για το καλό σας" και ζήστε ελεύθερα. Το αξίζετε!!